Дар ҷаҳони муосир донистани забонҳои хориҷӣ яке аз шартҳои муҳими рушди касбии табибони оянда ба ҳисоб меравад. Рушди босуръати илми тиб, технологияҳои рақамӣ ва ҳамкориҳои байналмилалӣ аз мутахассисон талаб мекунад, ки донишҳои худро пайваста такмил дода, малакаҳои касбии худро инкишоф диҳанд. Дар ин шароит забони хориҷӣ ба воситаи самараноки ба даст овардани донишҳои нав ва пешрафти касбӣ табдил меёбад.

Забони англисӣ аҳамияти махсус дорад, зеро он дар мақолаҳои илмии байналмилалӣ, таҳқиқоти тиббӣ, маводи таълимӣ ва конференсияҳои касбӣ васеъ истифода мешавад. Омӯзиши забони англисӣ ба донишҷӯёни тиб имкон медиҳад, ки бо дастовардҳои муосири тибби ҷаҳонӣ шинос шаванд, усулҳои нави ташхис ва табобатро омӯзанд ва бо ҳамкасбони хориҷӣ таҷриба мубодила намоянд.

Яке аз самтҳои муҳими таълими забонҳои хориҷӣ дар муассисаҳои таҳсилоти олии тиббӣ азхуд намудани истилоҳоти касбӣ мебошад. Духтурони оянда бояд тавонанд матнҳои тиббиро хонда, таҳлил намоянд, мақолаҳои илмиро дарк кунанд, аннотатсия нависанд ва натиҷаҳои таҳқиқоти худро муаррифӣ намоянд. Ин малакаҳо ба рушди тафаккури касбӣ, мустақилият ва қобилияти арзёбии интиқодии иттилооти илмӣ мусоидат мекунанд.

Рушди салоҳияти муошират низ аҳамияти калон дорад. Духтур бояд фикри худро равшан баён кунад, савол диҳад, маълумоти мураккабро фаҳмо шарҳ диҳад ва дар муоширати касбӣ иштирок намояд. Омӯзиши забонҳои хориҷӣ ба ташаккули фарҳанги муошират, эҳтиром ба фарҳангҳои дигар ва омодагӣ ба ҳамкориҳои байналмилалӣ мусоидат мекунад.

Барои баланд бардоштани самаранокии таълим истифодаи усулҳои муосири педагогӣ, аз ҷумла бозиҳои нақшофарӣ, муҳокимаҳо, кор бо матнҳои тиббӣ, омода намудани презентатсияҳо ва иҷрои супоришҳои лоиҳавӣ зарур аст. Истифодаи луғатҳои электронӣ, платформаҳои таълимӣ ва воситаҳои зеҳни сунъӣ низ имкониятҳои омӯзиши мустақилонаро васеъ менамояд. Ҳамзамон, рушди тафаккури интиқодӣ ва омӯзонидани усулҳои санҷиши эътимоднокии иттилоот муҳим мебошад.

Омӯзиши забонҳои хориҷӣ барои низоми таҳсилоти тиббии Ҷумҳурии Тоҷикистон аҳамияти махсус дорад. Донистани забонҳои хориҷӣ ба густариши робитаҳои байналмилалии академӣ, иштирок дар конференсияҳои илмӣ ва барномаҳои таълимӣ, инчунин баланд бардоштани рақобатпазирии мутахассисони ҷавон мусоидат мекунад. Аз ин рӯ, такмили методикаи таълими забонҳои хориҷӣ ва робитаи зичи омодагии забонӣ бо фаъолияти касбии ояндаи донишҷӯён зарур аст.

Бояд қайд кард, ки танҳо донистани забони хориҷӣ сатҳи баланди маҳорати касбиро кафолат намедиҳад. Он бояд бо донишҳои амиқи тиббӣ, малакаҳои амалӣ, масъулиятшиносӣ ва муносибати инсондӯстона ба беморон ҳамоҳанг бошад. Танҳо омодагии ҳамаҷониба имкон медиҳад, ки мутахассисони босалоҳият тарбия карда шаванд.

Ҳамин тариқ, забони хориҷӣ воситаи муҳими ташаккул ва рушди касбии духтури муосир мебошад. Он дастрасӣ ба дастовардҳои илмии ҷаҳониро таъмин намуда, малакаҳои муоширатро инкишоф медиҳад ва барои омӯзиши пайваста шароит фароҳам меорад. Таълими босифати забонҳои хориҷӣ ба омода намудани мутахассисоне мусоидат мекунад, ки метавонанд таҷрибаи байналмилалиро истифода баранд, фаъолияти тиббиро такмил диҳанд ва дар рушди соҳаи тандурустӣ саҳми арзанда гузоранд.

Мананова П.И., Каюмова М.А., Раджабов Р.Р.- омузгорони кафедраи забонҳои хориҷӣ