Рисолати Донишгоҳи Давлатии Тиббии Тоҷикистон (ДДТТ) ба номи Абӯалӣ ибни Сино


Рисолати муҳимтарини донишгоҳи мо – ирсоли донишҳо ба насли наврас мебошад. Рисолат – яке аз фаҳмишҳои асосии идоракунии стратегӣ, ба маънои васеъ – ин фалсафа, таъйинот ва маънии мавҷудияти ташкилот мебошад. Ин принсипҳое мебошанд, ки донишгоҳ мақсад дорад мутобиқи онҳо фаъолияти худро амалӣ созад.
Донишгоҳи мо барои омодасозии касбии мутахассисон имкониятҳои васеъ фароҳам меорад: мактабҳои илмӣ ташкил карда, тавассути ирсоли донишҳо ба насли наврас ба рушди зеҳнӣ, иҷтимоӣ-иқтисодӣ ва маънавии аҳолӣ мусоидат мекунад.
Принсипҳои асосии фаъолияти ДДТТ – ин бунёдгароӣ, сифат, пай дар пайии тамоми шаклҳои таҳсили илми тиббӣ, ягонагии омўзиш, таҳқиқот ва тарбия; якҷоякунии фазои минтақавӣ ва ҷаҳонии илмӣ-маърифатӣ мебошад.
Донишгоҳ ҳамчун иттиҳоди олимон, омўзгорон, кормандон ва таълимгирандагон буда, нақши паҳнкунандаи рўҳи баланди озодиҳои маърифатӣ ва этикаи корпоративиро мебозад. Донишгоҳи мо ҳамгироии таҳсилоти олии тиббиро ба системаи ҷаҳонӣ дастгирӣ карда, ҳамзамон кўшиш мекунад анъанаҳои беҳтарини системаи таҳсилоти ватаниро риоя карда, инкишоф диҳад.
Ҳайати кормандони илмӣ-эҷодии академику профессорон, омўзгорон, кормандон ва донишҷўён ва вориси олим ва мутафаккири бузурги Шарқ Абўалӣ ибни Сино буда, мақсади асосии худро - нигоҳ доштан ва паҳн кардани ҷоми донишу таҷрибаҳо ва боз ҳам баландтар бардоштани тибби тоҷик мешуморад.
ПАРЧАМ, НИШОН ВА РАМЗҲО
Рамзу нишонҳои ДДТТ нақши умумикунанда ва равонакунандаро бозида, маънои ягон намуди фаъолияти тиббиро ифода мекунанд. Нишони ДДТТ аз тасвири ҷоми бо ду мор печонидашуда ва аз китоби кушода иборат аст. Ҷом дар меҳвари ду рангро ҷудокунанда сабт шудааст.
Рангҳои сафед ва сиёҳ – рамзҳои некӣ ва бадӣ буда, ба муборизаи оштинопазир ишора мекунанд ва муҳити бехавф ва эътимоднокро фароҳам меоранд. Китоби кушода рамзи дониш ва омўзиш мебошад. Худи ҷом рамзи манбаи хирад мебошад, ки ба роҳи дуруст ҳидоят мекунад; морҳо бошад, рамзи некӣ, хирад, ҳамадонӣ, дониш, ҷовидонӣ ва ҳаёт мебошад. Онҳо дар ҳаёт мубориз будан ва барои ҳаёт мубориза бурданро меомўзанд. Дар фурӯғи, пиромуни нишон – Донишгоҳи давлатии тиббии ба номи Абуалӣ ибни Сино навишта шудааст. Нишони қабулшуда аз робитаи зичи илми тиб бо таърих, маданият ва фарҳанги халқ шаҳодат медиҳад.
СУРУДИ ДОНИШГОҲ
Ба ҳаққи иззати Ватан,
Ба ҳаққи меҳри мову ман.
Ба ҳаққи номи Бўалӣ,
Давои мо давои тан.

Ба обу хоки мо нигар,
Ба дасти поки мо нигар.
Миёни маргу зиндагӣ,
Ба қалби чоки мо нигар.

Даво кунем, даво туро,
Зи дарду ғам раҳо туро.
Бубин, ки хилъати сафед,
Ҳамеша мо ба бар кунем.
Чи дардҳо даво шавад,
Агар, ки мо назар кунем.

Ба обу хоки мо нигар,
Ба дасти поки мо нигар.
Миёни маргу зиндагӣ,
Ба қалби чоки мо нигар.

Даво кунем, даво туро,
Зи дарду ғам раҳо туро.
Саломатии одамон,
Барои мо саодат аст.
Нишоту хандаи лабон,
Барои мо ибодат аст.

Ба обу хоки мо нигар,
Ба дасти поки мо нигар.
Миёни маргу зиндагӣ,
Ба қалби чоки мо нигар.

Даво кунем, даво туро,
Зи дарду ғам раҳо туро.
Оҳанги Э. Файзов Шеъри Ворис

Гузариш ба саҳифаи: