Тоҷикистон кишварест бо таърихи қадимӣ, фарҳанги ғанӣ ва табиати бениҳоят зебо. Он дар қалби Осиёи Марказӣ ҷойгир буда, бо кӯҳҳои бошукӯҳ, мардуми меҳмоннавоз ва анъанаҳои амиқ, ки аз насл ба насл мегузаранд, машҳур аст.

Таърихи халқи тоҷик ба замонҳои хеле қадим мерасад. Ин сарзамин як вақтҳо қисми тамаддунҳои бузург, аз ҷумла Суғд ва Бохтар буд. Дар давраҳои гуногун дар ин ҷо илм, фарҳанг ва тиҷорат рушд ёфта, Роҳи Бузурги Абрешим аз ин сарзамин гузашта, Шарқ ва Ғарбро ба ҳам мепайваст.

Сарвати табиии Тоҷикистон мояи ифтихори махсус аст. Зиёда аз 90 фоизи ҳудуди кишварро кӯҳҳо ташкил медиҳанд, аз ҷумла Помир, ки онро «Боми ҷаҳон» меноманд. Дар ин ҷо кӯлҳои мусаффо, дарёҳои тезҷараён ва водиҳои зебо мавҷуданд, ки сайёҳонро аз тамоми ҷаҳон ҷалб мекунанд.

Фарҳанги Тоҷикистон бо шеър, мусиқӣ ва анъанаҳо зич алоқаманд аст. Шоирони бузург, аз қабили Рӯдакӣ ва Фирдавсӣ, дар рушди адабиёти форсӣ-тоҷикӣ саҳми бузург гузоштаанд. Осори онҳо то имрӯз мардумро илҳом мебахшад ва қисми муҳими мероси фарҳангӣ ба ҳисоб меравад.

Мардуми тоҷик бо меҳмоннавозӣ ва эҳтиром ба анъанаҳо машҳур аст. Ҷашнҳои миллӣ, аз ҷумла Наврӯз, бо шукӯҳу шаҳомат таҷлил карда мешаванд. Дар ин рӯзҳо мардум ҷамъ омада, таомҳои миллӣ омода мекунанд, суруд мехонанд ва омадани баҳорро истиқбол менамоянд.

Тоҷикистони муосир давлати мустақилест, ки ба сӯи рушд ва пешрафт қадам мезанад. Пойтахти кишвар, Душанбе, маркази фарҳангӣ ва иқтисодӣ мебошад, ки дар он биноҳои муосир бо ёдгориҳои таърихӣ ҳамоҳанг шудаанд.

Мананова П.И., Раҷабов Р.Р.-омузгорони кафедраи забонҳои хориҷӣ