(БА ИСТИҚБОЛИ РӮЗИ ҒАЛАБА ДАР ҶАНГИ БУЗУРГИ ВАТАНӢ С-ҲОИ 1941-1945)

Дар таърихи ҳар як миллат саҳифаҳои пурифтихоре ҳастанд, ки бо номи фарзандони ҷасуру фидокор абадӣ сабт гардидаанд. Қаҳрамононе, ки дар лаҳзаҳои сарнавиштсоз бо ҳисси баланди ватандӯстӣ, садоқат ба халқу Ватан ва иродаи устувор ҷони худро нисор намудаанд, барои наслҳои оянда намунаи ибрат ва сабақи бузурги ҳаёт мебошанд. Пос доштани хотираи чунин шахсиятҳо на танҳо қарзи ахлоқӣ, балки вазифаи муқаддаси ҳар як фарди ҷомеа, махсусан ҷомеаи меҳнатӣ ба шумор меравад.

Имрӯз, дар шароите ки Тоҷикистони соҳибистиқлол роҳи пешрафт ва ободиро бо қадамҳои устувор тай мекунад, эҳтиром ба гузашта ва арҷгузорӣ ба хизматҳои қаҳрамонон аҳамияти боз ҳам бештар пайдо кардааст. Зеро маҳз тавассути зинда нигоҳ доштани хотираи таърихӣ мо метавонем рӯҳияи ватандӯстиро дар қалби ҷавонон тақвият бахшида, онҳоро ба ҳифзи арзишҳои миллӣ ва манфиатҳои давлатӣ раҳнамоӣ намоем.

Ҷомеаи меҳнатӣ, ки пояи асосии рушди иқтисодӣ ва иҷтимоии кишвар маҳсуб меёбад, дар ин раванд нақши калидӣ дорад. Меҳнаткашон, кормандони муассисаҳои илмӣ, таълимӣ ва тиббӣ, аз ҷумла кормандони Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон, бояд на танҳо дар фаъолияти касбии худ намуна бошанд, балки дар тарбияи маънавии ҷомеа низ саҳми арзанда гузоранд. Пос доштани хотираи қаҳрамонон метавонад тавассути ташкили чорабиниҳои фарҳангӣ, илмӣ, тарбиявӣ ва ватандӯстона амалӣ гардад.

Дар Донишгоҳи тиббӣ ин анъанаи нек солҳо боз идома дорад. Баргузории конфронсҳо, мизҳои гирд, маҳфилҳои адабӣ ва вохӯриҳо бо иштирокчиёни рӯйдодҳои таърихӣ ба донишҷӯён имконият фароҳам меорад, ки бо воқеияти талхи ҷанг, қаҳрамонию ҷонбозиҳои гузаштагон ва аҳамияти сулҳу оромӣ аз наздик ошно гарданд. Ин гуна чорабиниҳо на танҳо доираи ҷаҳонбинии ҷавононро васеъ менамоянд, балки дар қалби онҳо эҳсоси масъулиятшиносӣ ва садоқат ба Ватанро парвариш медиҳанд.

Қаҳрамонон танҳо шахсоне нестанд, ки дар майдони ҷанг ҷонбозӣ кардаанд. Дар баробари онҳо, табибон, омузгорон, олимон ва дигар намояндагони касбу кори гуногун низ ҳастанд, ки бо меҳнати ҳалол ва фаъолияти содиқонаашон барои пешрафти ҷомеа саҳм гузоштаанд. Аз ин лиҳоз, пос доштани хотираи онҳо низ аҳамияти хоса дорад. Дар муҳити донишгоҳӣ, ёдоварӣ аз чунин шахсиятҳо метавонад барои донишҷӯён намунаи ибрат бошад, то онҳо дар интихоби роҳи ҳаёт ва касби худ масъулиятшинос бошанд.

Яке аз самтҳои муҳими фаъолияти иттифоқҳои касаба низ маҳз дастгирии ташаббусҳои тарбиявӣ ва фарҳангӣ мебошад. Иттифоқи касабаи кормандони Донишгоҳи тиббӣ дар ҳамкорӣ бо роҳбарият ва сохторҳои марбута пайваста кӯшиш менамояд, ки фазои солими маънавӣ дар байни кормандон ва донишҷӯён таъмин гардад. Ин ташкилот на танҳо ҳимояи ҳуқуқу манфиатҳои иҷтимоии кормандонро ба уҳда дорад, балки дар баланд бардоштани сатҳи маърифат ва худшиносии миллӣ низ фаъолона иштирок мекунад.

Пос доштани хотираи қаҳрамонон ҳамчунин маънои онро дорад, ки мо аз таърих сабақ гирифта, барои пешгирии такрори фоҷиаҳо талош намоем. Ҷанг ва низоъҳо ҳамеша боиси талафоти бузурги инсонӣ ва вайронии иқтисодиву иҷтимоӣ мегарданд. Аз ин рӯ, тарғиби сулҳ, ваҳдат ва ҳамдигарфаҳмӣ бояд яке аз арзишҳои асосии ҷомеаи мо бошад. Қаҳрамононе, ки барои ҳифзи Ватан ҷон бохтаанд, маҳз барои он мубориза бурданд, ки наслҳои оянда дар фазои орому осуда зиндагӣ намоянд.

Дар ин замина, нақши ҷавонон хеле муҳим аст. Онҳо ворисони мустақими ин мероси гаронбаҳои таърихӣ мебошанд. Агар ҷавонон бо руҳияи ватандӯстӣ, эҳтиром ба гузашта ва масъулият нисбат ба оянда тарбия ёбанд, ҷомеа метавонад бо итминон ба фардои дурахшон нигарад. Аз ин рӯ, ҳар як муассисаи таълимӣ, аз ҷумла Донишгоҳи тиббӣ, бояд ба тарбияи чунин насл аҳамияти ҷиддӣ диҳад.

Хулоса, пос доштани хотираи қаҳрамонон танҳо як амал ё чорабинии рамзӣ нест, балки равандест пайваста, ки тамоми ҷомеаро фаро мегирад. Ин вазифаи муқаддас аз ҳар яки мо тақозо мекунад, ки ба таърихи худ эҳтиром гузошта, аз ҷонбозиҳои гузаштагон ибрат гирем ва барои ободии Ватан саҳмгузор бошем. Ҷомеаи меҳнатӣ, бо дарки масъулияти баланди худ, метавонад дар ин самт намунаи ибрат гардад ва бо фаъолияти созандааш ба таҳкими арзишҳои миллӣ ва ваҳдати ҷомеа мусоидат намояд.

Бо эҳсоси баланди масъулият ва ифтихор аз гузашта, мо вазифадорем, ки хотираи қаҳрамононро пос дорем ва онро ба наслҳои оянда бо тамоми арзишҳояш интиқол диҳем. Танҳо дар ин сурат метавонем ҷомеаи солим, муттаҳид ва пешрафтаро бунёд намоем, ки дар он эҳтиром ба инсон, Ватан ва таърих ҷойгоҳи хоса дорад.

Одинаев И. С.-раиси Кумитаи Иттифоқҳои касабаи кормандони Донишгоҳ