Наврӯз яке аз қадимтарин ва зеботарин ҷашнҳои мардумони шарқ мебошад. Ин ид рамзи эҳёи табиат, навшавии зиндагӣ ва оғози фасли баҳор аст. Мардуми тоҷик Наврӯзро аз замонҳои хеле қадим бо шодиву сурур таҷлил мекунанд. Барои ҷавонон ва махсусан донишҷӯён, Наврӯз на танҳо як ҷашн, балки мактаби тарбия, эҳтироми фарҳанг ва нигоҳдории анъанаҳои миллӣ ба ҳисоб меравад.

Наврӯз ҳар сол дар рӯзи 21 март ҷашн гирифта мешавад, вақте ки шабу рӯз баробар мегарданд. Дар ин рӯз табиат зинда мешавад, дарахтон гул мекунанд ва замин ба кишту кор омода мегардад. Аз ҳамин сабаб Наврӯз рамзи зиндагии нав, умед ва некбинӣ мебошад.

Яке аз суннатҳои муҳими Наврӯз покизагӣ ва тартиб додани хона мебошад. Пеш аз фарорасии ид мардум хонаҳоро тоза мекунанд, либосҳои нав мепӯшанд ва бо дили пок ба истиқболи соли нав мераванд. Ин анъана ба ҷавонон мефаҳмонад, ки покизагӣ ва тартибот қисми муҳими зиндагии солим аст.

Дар рӯзҳои Наврӯз инчунин таомҳои миллӣ омода карда мешаванд, аз ҷумла суманак, ҳафтсин ва дигар хӯрокҳои суннатӣ. Тайёр кардани суманак бо суруд ва ҳамдигарфаҳмӣ рамзи дӯстӣ, ҳамбастагӣ ва меҳру муҳаббат байни мардум мебошад. Барои донишҷӯён ин маънои онро дорад, ки эҳтиром ба анъанаҳои халқӣ ва нигоҳ доштани фарҳанги миллӣ вазифаи муҳим аст.

Наврӯз инчунин ба инсонҳо дарси дӯстӣ, меҳрубонӣ ва бахшиш медиҳад. Дар ин рӯз одамон аз якдигар узр мепурсанд, ба ҳамдигар кӯмак мерасонанд ва муносибатҳои некро тақвият медиҳанд. Ин арзишҳо барои ҷавонон хеле муҳиманд, зеро онҳо ояндаи ҷомеаро месозанд.

Барои донишҷӯён Наврӯз инчунин имкониятест, ки ба таърихи миллат, фарҳанг ва арзишҳои миллӣ бештар таваҷҷуҳ намоянд. Донишҷӯ бояд на танҳо донишманд, балки шахси фарҳангдӯст, ватандӯст ва масъулиятшинос бошад.

Наврӯз ҷашни дӯстӣ, сулҳ, покизагӣ ва эҳёи табиат мебошад. Ин ид ҷавононро ба зиндагии солим, эҳтироми калонсолон ва ҳифзи анъанаҳои миллӣ тарбия мекунад. Аз ин рӯ, донишҷӯён бояд арзиши ин ҷашни бузургро дарк намуда, дар нигоҳдорӣ ва рушди фарҳанги миллӣ саҳм гузоранд.

Кафедраи НТҶ ва омори тиббӣ бо курси таърихи тиб