Дар ҳама давру замон, омӯзгорон ҳамчун сутуни устувори ҷомеа ва меъморони маънавии миллат шинохта шудаанд. Онҳо бо дониши амиқ, ҷаҳонбинии васеъ ва муҳаббати беандоза ба шогирдон дар ташаккули шахсияти инсон ва рушди ҷомеа нақши калидӣ мебозанд. Омӯзгор на танҳо интиқолдиҳандаи дониш, балки тарбиятгари ахлоқ, фарҳанг ва ватандӯстӣ мебошад.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар суханрониҳои худ борҳо ба рисолати омӯзгорон таъкид намудаанд. Дар яке аз паёмҳои худ ба муносибати Рӯзи омӯзгор чунин омадааст:

«Омӯзгор бояд на танҳо донандаи фанни худ, балки мураббии ҳақиқии инсон бошад. Зеро тарбияи насли наврас - ин тарбияи ояндаи миллат аст.»

Ин суханон рисолати муқаддаси омӯзгорро дар ташаккули шахсияти насли наврас ва бунёди ҷомеаи солим равшан месозанд. Омӯзгорон бо меҳнати фидокорона, сабру таҳаммул ва масъулияти бузург шогирдонро ба роҳи дурусти зиндагӣ раҳнамоӣ мекунанд, арзишҳои миллӣ ва инсониро дар қалби онҳо ҷой медиҳанд.

Дар муҳити таълимӣ - мактаб, литсей ва донишгоҳ - омӯзгорон бо рафтор, гуфтор ва муносибати худ намунаи ибрат барои шогирдон мебошанд. Онҳо на танҳо дарс медиҳанд, балки бо шахсияти худ шогирдонро ба хирад, ахлоқи ҳамида, эҳтиром ба калонсолон, дӯст доштани Ватан ва меҳнатдӯстӣ ҳидоят мекунанд.

Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханрониҳои худ чунин изҳор доштаанд:

«Мо бояд ба омӯзгорон эҳтироми хоса гузорем, зеро онҳо тарбиятгари насли фардои миллатанд.»

Ин эҳтиром бояд на танҳо дар сухан, балки дар амал таҷассум ёбад - тавассути беҳтар намудани шароити кор, баланд бардоштани маош, фароҳам овардани имкониятҳои такмили ихтисос ва дастгирии иҷтимоии омӯзгорон.

Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва рушди технологияҳои иттилоотӣ, омӯзгори муосир бояд пайваста дониши худро такмил диҳад, бо усулҳои инноватсионии таълим шинос бошад ва шогирдонро ба таҳқиқ, эҷод ва андешаи мустақил ҳидоят намояд. Омӯзгор бояд на танҳо донандаи фан, балки мураббии равонӣ ва иҷтимоии шогирд бошад, ки ба онҳо дар шинохти худ, дарки масъулият ва рушди қобилиятҳои шахсӣ кӯмак мерасонад.

Ҳар як мутахассиси соҳа - табиб, муҳандис, иқтисоддон, сиёсатмадор, олим - аз дасти омӯзгор гузаштааст. Омӯзгорон дар ташаккули нерӯи зеҳнии кишвар, дар таҳкими пояҳои илмӣ ва фарҳангии ҷомеа нақши беназир доранд. Бе омӯзгори фидокор, насли наврас наметавонад ба қуллаҳои баланди илму маърифат расад.

Омӯзгорон - сармояи маънавии миллатанд. Эҳтиром ба омӯзгор - эҳтиром ба ояндаи миллат аст. Дастгирии омӯзгорон, фароҳам овардани шароити мусоид барои фаъолияти онҳо ва арҷгузорӣ ба заҳмати фидокоронаашон бояд дар маркази таваҷҷуҳи ҷомеа қарор гирад.

Бо пайравӣ аз ҳидоятҳои Пешвои миллат ва арҷгузорӣ ба рисолати омӯзгор, мо метавонем насли наврасро ба инсонҳои донишманд, ватандӯст ва созанда табдил диҳем - наслҳое, ки ояндаи дурахшони Тоҷикистонро бунёд хоҳанд кард.

Пиров Д.Д.

н.и.т., дотсенти кафедраи

беҳдошти муҳити зист