Саломатӣ сарвати бебаҳои ҳар як инсон аст. Бо вуҷуди ин, бисёр одамон танҳо ҳангоми бемор шудан ба он аҳамият медиҳанд. Тибби муосир исбот кардааст, ки пешгирии бемориҳо нисбат ба табобати онҳо осонтар, самараноктар ва камхароҷоттар мебошад. Пешгирӣ маънои онро дорад, ки инсон барои нигоҳ доштани саломатии худ пешакӣ чора меандешад. Ба ин тарзи ҳаёти солим, ғизои мутавозин, фаъолияти ҷисмонӣ, риояи гигиена ва гузаштани муоинаҳои мунтазами тиббӣ дохил мешаванд. Ин одатҳои оддӣ метавонанд хатари ба миён омадани бисёр бемориҳоро ба таври назаррас коҳиш диҳанд.

Яке аз бартариҳои асосии пешгирӣ ин аст, ки бемориҳо дар марҳилаи барвақт ошкор карда мешаванд. Бисёр бемориҳо, аз ҷумла диабети қанд, фишори баланди хун ва бемориҳои дилу рагҳо, метавонанд бе нишонаҳои аён авҷ гиранд. Агар шахс мунтазам аз муоина гузарад, метавонад ин гуна бемориҳоро барвақт муайян намуда, пеши роҳи онҳоро гирад.

Табобати бемориҳо маблағи зиёдро талаб мекунад. Баъзан ҳатто бо вуҷуди табобати гарон, барқарор кардани саломатӣ пурра имконнопазир мегардад. Пешгирӣ бошад, бо хароҷоти камтар имкон медиҳад, ки инсон аз чунин мушкилот худро ҳифз намояд. Ҳамчунин, пешгирӣ ба беҳтар шудани сифати зиндагӣ мусоидат мекунад. Шахсе, ки тарзи ҳаёти солимро риоя мекунад, нерӯманд, фаъол ва хушҳол аст. Ӯ метавонад самаранок фаъолият намояд, дониш омӯзад ва аз ҳаёт лаззат барад. Баръакс, беморӣ на танҳо саломатӣ, балки рӯҳия ва имкониятҳои инсонро маҳдуд месозад.

Бояд дар хотир дошт, ки нигоҳубини саломатӣ танҳо вазифаи кормандони соҳаи тиб нест. Ин пеш аз ҳама масъулияти худи инсон мебошад. Ҳар як қадами хурд ̶ аз қабили пиёдагардӣ, ғизои солим ва даст кашидан аз одатҳои зараровар ̶ метавонад дар оянда натиҷаи назаррас диҳад.

Хулоса, пешгирӣ калиди асосии саломатии дарозмуддат ва зиндагии босифат мебошад. Беҳтар аст имрӯз барои саломатии худ ғамхорӣ кунем, то фардо ба табобати душвор ниёз пайдо накунем.

Рузиев Ф.-ассистенти кафедраи тандурустии ҷамъиятӣ ва омори тиббӣ бо курси таърихи тиб