ТЕРРОРИЗМ ВА ЭКСТРЕМИЗМ - ВАБОИ ХАТАРНОКИ АСРИ XX-XXI

Терроризму экстремизмро хатарноктарин вабои асри 19 ва 20 мегуянд, ки ин дуруст аст. Гарчанде пештар ҳам ин вабо вуҷуд дошт, вале дар охири асри 19 ва аввали асри 20 боз дар шакли вазнинтарину хатарноктарин аз худ дарак дод.

Терроризм ва ифротгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуб дар замони имрӯза ба шумор меравад, зеро он боиси ба миён омадани оқибатҳои нохуш - таҳдид ё истифодаи зӯроварӣ, расонидани зарари вазнин, бенизомӣ, тағйири сохти конститутсионӣ дар мамлакат, ғасби ҳокимият ва аз они худ кардани ваколатҳои он, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ мебошад.

Истилоҳи «терроризм» (аз калимаи лотинии «tеrrоr») гирифта шуда, маънояш «тарс ва ваҳм» мебошад.

Терроризм аз нигоҳи ҳуқуқӣ чунин таъриф дода мешавад: «Ин содир намудани амалҳое мебошанд, ки ба одамон хатари марг ба миён меоварад, истифодаи он мақсади ҷисмонӣ, бартараф кардани рақибони сиёсӣ, вайрон кардани бехатарии ҷамъиятӣ, тарсонидани аҳолӣ ё расонидани таъсир барои аз тарафи ҳокимият қабул кардани қарорҳо мебошад».

Зӯроварӣ, зулм, фишороварӣ, таҳқир ва паст задани шаъну шарафи инсон, хусусан гурӯҳҳои дигари этникӣ аз ҷониби ҷомеа ва давлат мумкин аст, эътирозро ба вуҷуд оварад, ки он мумкин аст ба ифротгароӣ сабзида расад.

Террористон мехоҳанд мақсаду мароми худро бо роҳи зӯроварӣ, куштор, тарсу ваҳм амалӣ созанд. Амалҳои террористӣ – бевосита содир намудани ҷинояти дорои хислати террористӣ дошта дар шакли таркиш, пахши одамон тавассути мошинҳо, истифодаи моддаҳои радиоактивӣ, химиявӣ, содир намудани дигар амалҳое, ки боиси хавфи ҳалокати одамон аст, равона карда шудааст. Дар маҷмӯъ мақсади асосии террористон ба таври зӯровари ғасб намудани давлат ва аз нигоҳи талаботҳои шариат ҳукмрони намудан аст. Баҳри амали намудани ин ниятҳои нопокашон онҳо омода ҳастанд, ки ҳато муқаррароти Қуръони маҷидро тағйир диҳанд.

Вобаста ба вазъияте, ки имрӯз дар ҷаҳон ба амал омадааст, яке аз самтҳои афзалиятноки сиёсати сарони давлатҳо, ин мубориза бар зидди экстремизм ва терроризм мебошад. Аз оғози ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ба яке аз масъалаи муҳим ба монанди таъмини амнияти минтақавӣ ва миллӣ дучор гардид. Ногуфта намонад, ки мавҷудияти ин падидаҳои манфӣ ва харобиовар ҳам барои истиқлолияти давлатӣ ва ҳам барои амнияти минтақавию миллӣ бузургтарин хатар ба ҳисоб мераванд.

Ҳукумати Тоҷикистон ҳамчун аъзои созмонҳои бонуфузи байналмилалӣ барои мубориза бар зидди экстримизм тамоми тадбирҳоро андешида истодааст, то мардуми шарифи Тоҷикистон ва худи Тоҷикистон аз хатарҳои ин ВАБОИ аср дар амон бошад. Барои амалӣ шудани ин мақсад саъю талоши шабонарӯзии ҳар як фарди ҷомеаи Тоҷикистон шарт ва зарур аст. Зеро беҳуда шоире нагуфтааст:

Бе азми дурусту саъйи комил,

Касро нашавад мурод ҳосил. 

Кафедраи фанҳои ҷомеашиносӣ  -  Қурбонов Ф.


28.01.2021     269
C:\inetpub\tajmedun\bitrix\modules\main\classes\mysql\main.php