Рӯзи Дониш дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамасола 1-уми сентябр бо тантана таҷлил мегардад ва он ҳамчун оғози расмии соли таҳсили нав муаррифӣ шудааст. Ин сана дар ҳаёти ҷомеа, бахусус дар низоми маориф, ҷойгоҳи хоса дошта, ҳар сол бо баргузории чорабиниҳои фарҳангӣ, маърифатӣ ва тарбиявӣ истиқбол гирифта мешавад.

Рӯзи Дониш танҳо оғози як марҳилаи нави таълимӣ нест. Ин рӯзи нияту ормонҳои баланд, рӯзи эҳтиром ба илм, омӯзгор ва маърифат аст. Дар ин рӯз мо ба бузургии дониш, ба қудрати қалами устод ва ба неруи андешаи ҷавон арҷ мегузорем. Рӯзи Дониш ин рӯзи тақдирсоз ва муҳим барои ҳама омӯзгорон, донишҷӯён, ва хонандагон мебошад. Он як марҳилаи нав дар таълим ва тарбияи насли ҷавон аст ва ҳар сол бо тантанаҳои махсус ҷашн гирифта мешавад. Аз рӯзи таъсиси Ҷумҳурии Тоҷикистон, маориф ва илми илмӣ дар кишвар ҳамчун яке аз равандҳои пешрафт ва асоси устувории ҷомеа ҳисобида шудааст. Беҳуда нест, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар сиёсати худ бевосита соҳаи маорифро дар ҷойи аввал гузоштаанд. Рӯзи Дониш як рамзи тавсеа ва рушд дар ин соҳа маҳсуб мегардад.

Дар ҷаҳони пуртазоди имрӯзӣ, ки дониш ва технология муайянкунандаи нуфуз ва истиқлолияти ҳар як миллатанд, мо – аҳли маориф ва илм – масъулияти дучанд дорем. Маҳз, дар остонаи соли нави таҳсил аз ҳар яки мо зарур аст, ки бо эҳсоси ватандӯстӣ, садоқат ба касб ва ҳисси баланди масъулият ба таълиму тарбияи насли ҷавон таваҷҷуҳ намоем.

Дарси Сулҳ як маросим ва ё мавзуи дарсе аст, ки ҳар сол дар Рӯзи Дониш дар муассисаҳои таҳсилоти миёна ва олии Тоҷикистон баргузор мешавад. Ин нукта бар он далолат мекунад, ки ҷавонон паёмҳои муҳими сулҳ, ваҳдат ва якдилиро дуруст бишносанд. Ин дарс маъмулан бо иштироки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва ҳамкории мақомоти давлатӣ, вазоратҳои маориф ва фарҳанг, ва ҳамчунин созмонҳои байналмилалии сулҳ баргузор мешавад.

Дар ин рӯз, мо ба ҳар як донишҷӯ, омӯзгор ва шаҳрванд хотиррасон мекунем, ки сулҳ ва ваҳдат ду арзи ҳаётан муҳим барои рушди ҳар як миллат ва ҷомеа ҳастанд. Ваҳдати мо дар эҳтироми якдигар аст. Ҳар як дарс, ҳар як лексия ва ҳар як орзу барои сулҳ ин як қадами муҳим дар роҳ ба сӯйи ояндаи беҳтар ва дурахшон аст.

Бо хулосаи амиқ метавон аҳамияти Рӯзи Дониш ва Дарси Сулҳро чунин баён намуд:

-         Рӯзи Дониш акси ояндаи пурқуввати кишвар аст. Ин рӯз паёме аст барои омӯзгорон ва донишҷӯён, ки бо масъулият ва дарки баланд ба омӯзондан ва омӯхтани илмҳои замон ва фарҳанги миллӣ бипардозанд;

-         Ба дониш ва таҳсили олӣ ҳамчун як омили муассир дар ба даст овардани озодӣ, мустақилият, ва беҳбудии кишвар ба назар гирифта мешавад. Маориф дар марҳалаи мавҷуда ба як ислоҳи ҳамаҷониба, таълимоти замонавӣ ва дастовардҳои технологӣ зарур аст;

-         Рӯзи Дониш як рамзи рушд ва тафаккури ояндасози ҷавонон мебошад;

-         Дарси Сулҳ ба аҳамияти сулҳ дар ҷомеа ва таърих низ ишора мекунад. Сулҳ танҳо ба муносибатҳои сиёсӣ ва дипломатӣ марбут нест, балки равиши тамоми ҳаёти инсон аст, ки ба муносиботи иҷтимоӣ, фарҳангӣ ва иқтисодӣ таъсир мерасонад;

-         Дарси Сулҳ таъкид мекунад, ки ҷавонон нақши калидӣ дар нигоҳ доштани сулҳу оромӣ дар ҷомеа доранд. Ба онҳо ёдрас мешавад, ки ҳеҷ гуна пешравии ҳақиқӣ бе сулҳ ва якдигарфаҳмии байни миллатҳо ва мардумҳо имконпазир нест;

-         Дарси Сулҳ дар Тоҷикистон ҳамчунин ба аҳамияти ваҳдат ва муттаҳидии миллӣ ва якҷояи миллатҳо дар таъмини субот ва осоиштагии кишвар таъкид мекунад. Ваҳдати миллӣ яке аз унсурҳои асосии сулҳи устувор дар кишвар мебошад.

Устодони муҳтарам, донишҷӯёни азиз ва аҳли дониш! Бо эҳтиром ва самимияти хоса, фаро расидани Рӯзи Дониш ва оғози соли нави таҳсилро ба шумо самимона табрик мегӯем!

Муовинати тарбия